SCHUTTERSDAMES BESTAAN 25 Jaar
Het is al weer 25 jaar geleden dat een aantal dames, bij het terug komen van een concours, de houten geweren moesten dragen.
Zoals altijd stopten we bij de brandweerkazerne om via de Nieuwstraat naar cafe Vrieze te lopen.
We hadden weer zoveel prijzen gewonnen waardoor de schuttersjongens geen handen vrij hadden en de dames toen de houten geweren moesten dragen. In de zaal reageerden de dames op het bevel van de commandant Hermann Stevens en dat ging heel goed.
Het idee was geboren, SCHUTTERSDAMES, in de keuken van café Vrieze kwamen we de eerste keer bij elkaar om te overleggen wat er allemaal gedaan moest worden om mee te kunnen lopen en wie er mee wilde doen.
De dames waren enthousiast en er werden plannen gemaakt.
Er moest kleding komen, rokken, hoedjes,stropdassen en tasjes. Ja tasjes, wij dames hebben altijd meer mee te nemen dan de heren. En de discussie rokken of een lange broek.
Nee dames dragen een rok, waardoor er een aantal dames gelijk afhaakten.
Er moest stof komen, maat nemen en rokken genaaid worden. Vesten moesten er komen en ook een jas. En hoedjes was ook wel leuk dus gingen Hermann en Christel op pad om een sponsor te vinden. En dat lukte ze ook, de voorwaarden hadden we snel klaar maar nu moesten we nog lopen.
Daar was Hermann een perfect iemand voor om ons te leren hoe we moesten marcheren.
Wat hebben we geoefend, achter elkaar, naast elkaar en de hoek om. En wat hebben gelachen en wat was Hermann streng. Dan liepen we niet gelijk of we schoten in de lach. En Hermann maar schreeuwen:”geef ach”. Ook thuis werd er flink geoefend om de keukentafel of in de kamer want we wilden het allemaal goed doen.
Het eerste schutterfeest dat de dames mee gingen lopen was spannend. Met goede zin en goed in het pak stonden wij de vrijdag avond klaar. We werden door Hermann op onze plaats gezet en toen ontstonden er jammer genoeg discussies door een aantal schutterjongens die het er niet mee eens waren dat er dames mee liepen. Maar dat kon de pret niet drukken gaan met die banaan.
Wat een tempo met de kraayenbrinks op kop, wat een grote passen namen ze, dat was even wennen voor ons, maar het ging goed. Dat was het eerste schuttersfeest voor ons, een groot succes. Dus nu met een concours mee nog weer even oefenen met Hermann. Waar moeten we opletten bij het defileren en de bochten goed lopen met het marcheren. Waar let de jury op wat kun je fout doen.
Met het concours bleek dat het helemaal geen probleem was dat de dames mee liepen want er werden weer de verwachte prijzen gewonnen.
Dat is alweer 25 jaar geleden waar blijft de tijd, jammer dat ons een aantal dames ,die vanaf het begin er bij waren, zijn overleden, maar een aantal zijn er al 25 jaar actief bij de dames. En de dames die niet meer in staat zijn vanwege leeftijd en/of gezondheid om mee te kunnen lopen horen er nog steeds bij. Iedere maand komen we bij elkaar en hebben we een gezellige avond met veel kletsen en een leuke bingo. Iedereen brengt een prijsje mee en het is dan reuze spannend en de bingomaster wordt af en toe gek van ons commentaar maar daar is hij wel aan gewend.
Als het maar gezellig is zeggen we altijd.
In de loop van de tijd zijn er kleine dingen veranderd, de rokken zijn broeken geworden(dan kunnen we passen beter bij houden) er zijn nieuwe tasjes gekocht en een ieder heeft zijn schoenen gevonden waarin zij goed lopen kunnen.
Maar een ding is niet veranderd en zal ook nooit veranderen, de gezelligheid en de schutterij waarin een ieder welkom is man, vrouw, dik,dun,groot, klein.
BIJ DE EMM KAN EEN IEDER ZICH ZELF ZIJN
Christel Stevens